Αυτό αν πετύχεις απελευθερώνεσαι. Και παράλληλα ανακαλύπτεις. Προσπάθησε να γίνεις αυτός και δες.
Δες πως μοιάζει η έως τώρα αλήθεια σου.
Δες πως μοιάζει η έως τώρα αλήθεια τους.
Δες πως μοιάζει η έως τώρα αντικειμενική αλήθεια.
Είναι όλα γρανάζια της ίδιας μηχανής.
Είναι όλα γρανάζια του εξαρτήματος της ίδιας μηχανής.
Θα καταλάβεις γιατί, πως, ποιοί…
Θα δεχτείς τη ζωή, το θάνατο, την αγάπη, το μίσος, την φτώχεια, τον πλούτο, την ευτυχία, την δυστυχία, το ζενίθ, το ναδίρ.
Θα νιώσεις τους νόμους της φύσης. Ξέρεις ότι χρειάζονται δύο αντίθετες δυνάμεις για να υπάρξει ισορροπία. Πως θες λοιπόν να υπάρχει μόνο γέννηση αλλά όχι θάνατος, μόνο ευτυχία αλλά όχι δυστυχία;
Σήκωσε τα μάτια σου και έξω από τον μικρόκοσμο που αντέχεις, που νιώθεις ασφαλής. Δες πιο πέρα. Γίνε μάτι θεϊκό. Γίνει κάτι θεϊκό εσύ ο ίδιος.
Προσπάθησε να δεις τον ίδιο σου τον εαυτό από την θέση εκείνου. Παρατήρησε πως πονάει ο άνθρωπος, πως πονάει το ζώο. Κοίτα πως αντιδρά το ζωώδες σώμα στη λύπη, την χαρά. Κάνε υπομονή να δεις το πιο κάτω.
Παρατήρησε τον κόσμο γύρω από το σώμα, έξω από το σώμα. Τι όμορφα. Τι αρμονία. Τι αταραξία. Τι ισορροπία.
Ως την καταστροφή. Αλλά για ακόμη μια φορά.
Άρα και πάλι… Τι ισορροπία!
Γίνε δύο φύσεις με το νου.
Βρες αυτά που σου αποκαλύπτονται σαν δημιουργός αλλά νιώσε αυτά που αισθάνεσαι από τις αποκαλύψεις αυτές ως ένα δημιούργημα.
Αλήθεια, αναρωτιέσαι αν
Ο δημιουργός δημιούργησε το δημιούργημα ή
Το δημιούργημα δημιούργησε τον δημιουργό ή
Αν η δημιουργία δημιούργησε τον δημιουργό και το δημιούργημα;
Εγώ ναι
Πόσο διαφορετικά μοιάζουν όλα τώρα.
Τι παρηγοριά να γίνεσαι παρατηρητής, ένα απλό ακίνητο σημάδι στην άκρη του όλου. Από εκεί μόνο μπορείς να δεις το όλον. Μόνο εάν καταφέρεις να συρρικνωθείς και να γίνεις ένα σημείο.
Μόνο τότε θα δεις. Γιατί μόνο τότε θα έχεις γίνει παρατηρητής.
Προσπάθησε… αξίζει τον κόπο. Παρατήρησε…

Εάν παρατηρήσετε τον τρόπο που ζούμε και που σκεφτόμαστε, ακόμη και τους νόμους θα παρατηρήσετε ότι όλα τα ορίζουμε σε σχέση με κάτι. Πολλές φορές λοιπόν το ίδιο το γεγονός δεν έχει απόχρωση.

Oύτε καν καλό κακό δεν μπορούμε να ορίσουμε εάν πρωτίστως δεν το τοποθετήσουμε σε μία θέση σχετική με κάτι άλλο γύρω του. Έτσι πολλές φορές στην επικοινωνία μας με τους ανθρώπους γύρω μας δεν καταφέρνουμε να συμφωνήσουμε σε κάτι με αποτέλεσμα να Θυμώνουμε ή να Απογοητευόμαστε ή ακόμα και να Πληγωνόμαστε και όλο αυτό να συμβαίνει μόνο επειδή τοποθετούμε τα πράγματα και τα γεγονότα σε διαφορετική θέση μέσα στο σύστημά τους. 

Κάποτε διάβαζα ένα παραμύθι το οποίο διηγούνταν πως υπήρχε ένα κροκοδειλάκι που συνάντησε στις όχθες του ποταμού που ζούσε δύο παιδάκια που είχαν χαθεί. Εκείνα του εξήγησαν πως προσπαθούσαν να περάσουν στην απέναντι όχθη του ποταμού για να φτάσουν στο σπίτι τους. Τότε το κροκοδειλάκι τους πρότεινε να ανέβουν στη ράχη του για να τους περάσει απέναντι. Τα παιδάκια ενώ δίστασαν στην αρχή τελικά ανέβηκαν. Και όντως το κροκοδειλάκι ξεκίνησε να διασχίζει το ποτάμι με τα παιδιά στην ράχη του. Λίγο πριν φτάσουν στην απέναντι όχθη το κροκοδειλάκι δίνει μια… και πετάει τα παιδιά στον αέρα ανοίγοντας το στόμα με σκοπό να τα κάνει μία μπουκιά! Ένα πουλί που πέρναγε εκείνη την ώρα πρόλαβε και έπιασε τα παιδιά στον αέρα και τους έσωσε τη ζωή. 

Διαβάζοντας αυτό το παραμύθι αναρωτήθηκα: το κροκοδειλάκι ήτανε «κακό»; Ας το εξετάσουμε μαζί. Εάν σκεφτούμε ότι εξαπάτησε τα παιδάκια βάσει των ηθικών κανόνων της ανθρώπινης κοινωνίας το κροκοδειλάκι είναι πράγματι «κακό». Και εάν βέβαια τα έτρωγε βάση του ανθρώπινου νόμου θα ήταν σίγουρα «κακό». Για να δούμε τα πράγματα εάν τοποθετήσουμε διαφορετικά την συμπεριφορά του κροκόδειλου στο σύστημα. Εάν σκεφτούμε πως το κροκοδειλάκι ακολουθούσε τον κύκλο ζωής που η φύση ορίζει, τότε το κροκοδειλάκι όχι μόνο δεν είναι κακό αλλά είναι και απόλυτα νομοταγές.

Προσοχή όμως, βάσει του νόμου της φύσης. 

Από το παραπάνω παράδειγμα φαίνεται πολύ καθαρά πως κάθε γεγονός μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως προς κάτι. Είναι δηλαδή πάντοτε σχετικό με κάτι. Στο παραπάνω παράδειγμα το κροκοδειλάκι είναι «κακό» ως προς το νόμο της κοινωνίας και «καλό» ως προς το νόμο της φύσης!

Αν ψάξετε μέσα σας και γύρω σας θα δείτε ότι όταν χαρακτηρίζετε κάτι, τότε αυτό εμπεριέχει μέσα σας μία παραδοχή. Ως προς αυτήν την παραδοχή ορίζετε τα πράγματα γύρω σας. Αυτό ισχύει ακόμα και σε βασικά υπαρξιακά και ψυχολογικά θέματα είτε του συνειδητού είτε του ασυνείδητου. 

Είναι ένα όμορφο ταξίδι να αρχίσετε να παρατηρείται και να ανακαλύπτετε τις παραδοχές αυτές πριν χρωματίσετε ένα γεγονός, ένα πράγμα, μία πράξη, μία ιδέα…Έναν άνθρωπο!

Καλο ταξίδι!

Όλοι μας εκπαιδευτήκαμε με έναν τρόπο σκέψης πολύ κοινωνικό. Αυτό το επίπεδο σκέψης αναπτύξαμε σε διάφορα πλαίσια όπως είναι η οικογένεια, το σχολείο, η ευρύτερη κοινωνία και είναι Κοινός. Αφορά σε κοινωνικούς κανόνες και νόμους οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την ομαλή συμβίωση των ανθρώπων μέσα στην κοινωνία αλλά και σε μικρογραφίες κοινωνίας όπως είναι το οικογενειακό ή σχολικό περιβάλλον.

Μάθαμε, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, τι είναι καλό και τι κακό, τι πρέπει να κάνουμε και τι δεν πρέπει, ποιο είναι το ηθικό και ποιο το ανήθικο, το σωστό και το λάθος. Το σλόγκαν που κυριαρχεί σ’ αυτόν τον τρόπο εκπαίδευσης είναι «Ζω μαζί με τους άλλους».

Πράγματι είναι υπέροχο να μπορούμε να ζούμε μαζί με τους άλλους, να τρέφεται και να αγαλλιάζει η ψυχή μας από την σύνδεση με τους ανθρώπους γύρω μας. Άλλωστε πρόσφατα οι νευροεπιστήμες μας αποκάλυψαν πως υπάρχει μέρος του εγκεφάλου του οποίου η λειτουργία είναι ακριβώς αυτή, η σύνδεση με άλλους εγκεφάλους.

Πέραν όμως της κοινωνίας υπάρχει και ένας ψυχισμός στον κάθε άνθρωπο που έχει οργανωθεί από τα πρώτα χρόνια κιόλας της ζωής του ανθρώπου, τότε που ακόμη δεν είχαν διαμορφωθεί οι κατασκευές εκείνες μίας δομημένης σκέψης και μάλιστα δομημένης μέσα σε συγκεκριμένο πλαίσιο.

Μιλάμε για την προλεκτική περίοδο της ζωής του ανθρώπου. Εκεί δηλαδή που δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί η αφηγηματική σκέψη η οποία διαμορφώνει την ταυτότητα εαυτού. Εκεί λοιπόν κωδικοποιείται το συναίσθημα το οποίο αργότερα θα διαμορφώσει σκέψη.

Για να ερμηνεύσουμε λοιπόν κάποιες συμπεριφορές των ανθρώπων γύρων μας είναι βοηθητικό να έχουμε τη δυνατότητα ψυχολογικής σκέψης καθώς αυτή είναι μία ευρύτερη σκέψη, έξω από κοινωνικούς κανόνες και αυστηρά πλαίσια ακριβώς για να μπορέσει να εμπεριέξει μία πληθώρα πιθανών αντιδράσεων που προκύπτουν από το κωδικοποιημένο συναίσθημα και όχι από δομημένη, κοινωνικά οργανωμένη, λογικά κατασκευασμένη σκέψη.

Είναι η σκέψη που δεν ψάχνει ενόχους, δεν κατηγορεί, δεν καταδικάζει αλλά ερμηνεύει, αποκωδικοποιεί και αγγίζει το μηχανισμό με τον οποίο έφτασε να λειτουργήσει ένας άνθρωπος με μία συγκεκριμένη συμπεριφορά χωρίς να χαρακτηρίζει την ίδια την πράξη. Έναν μηχανισμό είτε συνειδητό είτε, τις περισσότερες φορές, ασυνείδητο.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι αναιρείται η κρίση της κάθε πράξης ως προς τους κανόνες του κοινωνικού – ηθικού – λογικού πλαισίου. Απλά σ’ αυτόν τον τρόπο σκέψης δεν μας αφορά καθώς βρισκόμαστε σε άλλο πλαίσιο.

Είναι ο τρόπος σκέψης που το καλό και το κακό δεν έχουν χρώμα φωτεινό η σκοτεινό. Είναι ο τρόπος σκέψης που το καλό και το κακό είναι ένα καθώς το ένα γεννάται από το άλλο. Είναι ο τρόπος σκέψης που ο Σωκράτης μας δίδαξε όταν ανέφερε πως τα πάντα γύρω μας γεννιούνται από το αντίθετο τους.

Και είναι υπέροχο να μπορούμε οι άνθρωποι να έχουμε μέσα μας και τους δύο τρόπους σκέψης αυτούς καθώς ο ένας μας προστατεύει και ο άλλος μας απελευθερώνει!!

Το 2020 ήταν αδιαμφισβήτητα ένα δύσκολο έτος. Η αλήθεια είναι αυτή. Ένας όμως από τους λόγους που έκανε το έτος αυτό δύσκολο είναι το γεγονός ότι κλονίστηκαν βασικά θεμέλια της ανθρωπότητος. Υπαρξιακά ερωτήματα ήρθαν με το έτσι θέλω και δήλωσαν το παρόν τους.

Αυτό ήταν επίσης ένας ακόμη αιφνιδιασμός μαζί με όλους τους άλλους. Το γνωστό Σεξπιρικό ερώτημα να ζει κανείς ή να μη ζει, αλλά και άλλα υπαρξιακά ερωτήματα όπως ποιός είναι ο άνθρωπος, πως είναι οργανωμένη η κοινωνία μας, που πάει ο άνθρωπος και άλλα έδωσαν το παρών τους. Αναγκαστήκαμε χωρίς να είμαστε προετοιμασμένοι να ψάξουμε το πως μάθαμε να ζούμε στην κοινωνία, πως μάθαμε να συνδεόμαστε με τους ανθρώπους γύρω μας, τι έχει αξία την σήμερον ημέρα στην καθημερινότητά μας και ποιες είναι οι σημερινές αξίες της ζωής;

Όλα αυτά είναι θεμέλιοι λίθοι της ζωής που ζούμε σήμερα και με τα γεγονότα του 2020 μπήκανε στο μικροσκόπιο αναπάντεχα και επιβλητικά. Δεν είναι διόλου παράλογο λοιπόν αυτό το βαθύ «σκάψιμο» να δημιουργήσει επίσης βαθιά συναισθήματα αβεβαιότητας, ανασφάλειας και γιατί όχι και φόβου. Η συνειδητοποίηση αυτή είναι δυνατόν να απενοχοποιήσει τα συναισθήματα αυτά και να αφήσει το χώρο που τους αντιστοιχεί μέσα μας να υπάρξει. Και αυτό είναι εντάξει! Θέλει κουράγιο αλλά είναι εντάξει. Είναι μέρος της εξέλιξης. Την εξέλιξης του κόσμου, της ανθρωπότητας.

Ένα είναι βέβαιο, πως εάν η ανθρωπότητα καταφέρει να ξεπεράσει το σοκ ίσως βγει κερδισμένη με αλλαγές που θα καθορίσουν την μετέπειτα ζωή βαθιά και υπαρξιακά!